از طرف صاحبش صدقه داده باشد ، صاحبش مخير است بين آن كه به صدقه راضى شده ، يا عوض مالش را مطالبه كند وثواب صدقه براي تصدق كننده باشد . ( مسأله 2579 ) : كسى كه مالي را پيدا كرده ، اگر عمدا بدستورى كه گفته شد اعلان نكند ، گذشته از اين كه معصيت كرده ، چنانچه احتمال دهد كه مفيد باشد ، باز هم واجب است اعلان كند . ( مسأله 2580 ) : اگر ديوانه يا بچه نا بالغ چيزى پيدا كند كه نشانه‌دار باشد وقيمت آن به مقدار يك درهم برسد ولى أو مىتواند اعلان نمايد - بلكه واجب است كه اعلان نمايد اگر آن چيز را از بچه يا ديوانه گرفته باشد - واگر يك سال اعلان كرد وصاحب مال پيدا نشد بايد به آنچه در مسأله ( 2577 ) گفته شد عمل نمايد . ( مسأله 2581 ) : اگر انسان در بين سالى كه اعلان مىكند ، از پيدا شدن صاحب مال نا اميد شود ، بايد با اذن حاكم شرع - بنابر احتياط - آن را صدقه بدهد . ( مسأله 2582 ) : اگر در بين سالى كه اعلان مىكند ، مال از بين برود ، چنانچه در نگهدارى آن كوتاهى كرده ، يا تعدى ، يعنى زياده‌روى كرده باشد ، عوض آن را براي صاحبش ضامن است وبايد اعلان را ادامه دهد ، واگر كوتاهى نكرده وزياده‌روى هم ننموده چيزى بر أو واجب نيست . ( مسأله 2583 ) : اگر مالي را كه نشانه دارد وقيمت آن به يك درهم مىرسد در جائى پيدا كند كه معلوم است بواسطة اعلان ، صاحب آن پيدا نمىشود ، بايد از روز أول آن را از طرف صاحبش به فقراء - با اذن حاكم شرع بنابر احتياط لازم - صدقه بدهد ونبايد صبر نمايد تا سال تمام شود . ( مسأله 2584 ) : اگر چيزى را پيدا كند وبه خيال اين كه مال خود أو